Νους ερμητικά… κλειστός

Άννα ΔακουρούΜία κατάθεση άποψης για το πώς ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τα εργαλεία, που μας παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία για γνώση και ενημέρωση, μας μετατρέπει τελικά σε εργαλεία κάποιων άλλων. Το εξαιρετικά παρήγορο και ελπιδοφόρο στην κατάθεση αυτής της άποψης είναι ότι υπογράφεται από έναν νέο άνθρωπο…

 

 

 

 

 


Νους ερμητικά… κλειστός



Της Άννας Δακουρού*

 

 

Απευθύνομαι για άμεση κατανόηση σίγουρα, όχι σε όλους, ελπίζω σε αρκετούς, που εύχομαι να γίνουν πολλοί…

 

Οι ενεργές γενιές της σημερινής κοινωνίας μεγαλώσαμε με διαφορετικούς ενδεχομένως τρόπους και βιώματα, αποκτήσαμε όμως τα τελευταία χρόνια κάποια ερεθίσματα και ευκαιρίες, στις οποίες δεν έχουμε δώσει την πρέπουσα προσοχή.

 

Αποκτήσαμε την δυνατότητα της ενημέρωσης από πολλές πηγές με ένα κλικ, είχαμε την δυνατότητα μίας σφαιρικής άποψης της επικαιρότητας, της πραγματικότητας, της ενημέρωσης σε θέματα υγείας, διατροφής, μουσικής και εκατομμύρια άλλων ενοτήτων, ακόμα και μέσα από το σπίτι μπροστά από μία οθόνη κι ένα πληκτρολόγιο. Η τεχνολογία μας επέτρεπε, αν θέλαμε, να βρούμε αγαπημένα μας ακούσματα ή παιδικές αναμνήσεις μέσα από τραγούδια, παραστάσεις, εκπομπές, να θυμηθούμε ερεθίσματα και γνώσεις ή να δημιουργήσουμε καινούργια.

 

Αποκτήσαμε τόσες ευκολίες στη γνώση και την ενημέρωση σε σχέση με άλλες πιο παλιές εποχές, που μας επιτρέπουν να αφυπνισθούμε και να προοδεύσουμε σαν μυαλά, να ζήσουμε ως απελευθερωμένοι άνθρωποι, που δεν εγκλωβίζονται τόσο εύκολα σε φοβίες θρησκειών και ημιμάθειας που καταλήγουν σε συμπεριφορές αφέλειας ή κακίας, και μπορούν να απολαμβάνουν περισσότερες γνώσεις σε λιγότερο χρόνο από κάθε άλλη περίοδο του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

Η πλειονότητα, όμως, δεν κατάφερε να αποκτήσει την κριτική ικανότητα και σκέψη που απαιτούνται για να αντέξει κάποιος το φορτίο αυτών των πληροφοριών, και τη μνήμη ώστε να θυμάται αυτά που πρέπει και να παίρνει την αληθινή δύναμη της γνώσης. Στα δύο αυτά αρνητικά συνέβαλε βέβαια με τεράστια επιτυχία, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, ο τρόπος προβολής των γεγονότων, ο έλεγχος της ψυχολογίας μας από τους κυβερνώντες των κρατών, και η επιτηδευμένη αποχαύνωση του κόσμου σε υποτιθέμενες προτεραιότητες, που πολλές φορές αποδεικνύονταν απάτη για διάσπαση προσοχής από την πραγματικότητα.

 


 

 

Κάπως έτσι χρησιμοποιήσαμε εργαλεία με τρόπο που έκαναν εμάς εργαλεία κάποιων άλλων. Αρχίσαμε να ζούμε μόνο μέσα από οθόνες, έχοντας εικόνες και like ή follow για παρέα μας. Φτάσαμε να δίνουμε μόνοι μας αναφορά για το που πήγαμε, προκειμένου να νοιώσουμε πως υπάρχουμε και έξω από την οθόνη.


Καταντήσαμε να είμαστε με δύο μάτια και δύο χέρια πάνω σε μία οθόνη, αναλώνοντας το μυαλό μας κυρίως σε θέματα που μας αποχαύνωναν, όπως να βλέπουμε τις εικονικές ζωές των άλλων, ζώντας κι εμείς μόνο μία εικόνα, ή μείναμε κολλημένοι σε ορισμένες πηγές ενημέρωσης που διαστρεβλώνουν εμφανέστατα τις καταστάσεις. Και το χειρότερο, στερήσαμε τα παιδιά μας από το παιχνίδι και την φαντασία και τους δώσαμε αποβλάκωση και βία, αφήνοντάς τα όσο περισσότερες ώρες γινόταν μπροστά στο laptop με τα προγράμματα που θέλουν να αποκαλούμε παιχνίδια στο διαδίκτυο.

 

Πάντα θα ελπίζω πως υπάρχει η επιλογή οι αριθμοί μεταξύ κοιμισμένων και αφυπνισμένων να αντιστραφούν. Αρκεί να την δούμε κι εμείς.

 

Μας έκαναν να νομίζουμε πως η γνώση και η ενημέρωση είναι τα πιο σημαντικά, μας αφαιρούσαν φαντασία και όρεξη για ζωή και μας γέμιζαν αντ’ αυτού φόβο και κατάθλιψη, χειριζόμενοι την οικονομική και κοινωνική κρίση. Λάθος. Για να γίνουν σημαντικές οι γνώσεις και χρήσιμη η ενημέρωση, πρέπει να υπάρχει φαντασία, όνειρα, ακόμη κι αν δεν γίνουν ποτέ πραγματικότητα, ηθικές αξίες, κριτικό πνεύμα και πολλές σταγόνες χιούμορ για να αντέχουμε αυτά που μας σερβίρουν.

 

Κυρίες, κύριοι, χορτάσαμε βλακεία εξ ημών και υμών, τι θα λέγατε να αλλάξουμε μεΝΟΥ;

 

 

* Η Άννα Δακουρού είναι τελειόφοιτη της Γαλλικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ

 

 

 

ΠΗΓΗ: Από το οπισθόφυλλο της «Εφημερίδας των Συντακτών» της 14-1-2015

 


Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση