Διάλογος Κορυφής και Λογιστική Λογική

Η λογιστική λογική αντιμετώπισης των θεμάτων Εθνικής Άμυνας και του προσωπικού που την υπηρετεί οδηγεί νομοτελειακά σε απομείωση της μαχητικής μας ισχύος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

 

 

 

 

Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

 

 

Του Ευστρατίου Ουζούνογλου, Ταξιάρχου ε.α.

 

 

 

 

Περιπλανόμενος στο διαδίκτυο, συνάντησα μία ανάρτηση με τίτλο:

 

Κλήθηκαν οι απόστρατοι να παρουσιαστούν στο… Μαξίμου

 

Αν αληθεύουν τα αναγραφόμενα στην παραπάνω ανάρτηση, τότε φοβάμαι ότι και «ο γιαλός είναι στραβός» και εμείς «στραβά αρμενίζουμε». Όπου «γιαλός» η επίσημη πολιτεία και «εμείς» η συλλογική μας συνείδηση και εκπροσώπηση. Και εξηγούμαι :

 

Γιατί είναι «στραβός ο γιαλός»;

 

Όλες οι ενδείξεις που έχουμε μέχρι σήμερα είναι ότι η Εθνική μας Άμυνα αντιμετωπίζεται με λογιστική λογική και το προσωπικό τους έχει «στοχοποιηθεί». Και αυτά δεν μπορεί παρά να καταλήγουν σε πλήγματα κατά της αμυντικής μαχητικής μας ισχύος (παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των δήθεν αρμοδίων), ακόμη ίσως και σε καταστάσεις που να στοιχειοθετούν εσχάτη προδοσία.

 

Η άκρατη λογιστική λογική των περικοπών, που έχει ήδη οδηγήσει στην εξαθλίωση των εν ενεργεία και αποστρατεία στελεχών, αναμφίβολα οδηγεί επιπλέον σε πτώση του φρονήματος των στελεχών, σε υποβιβασμό της εκπαίδευσης του προσωπικού και σε ανεπάρκεια στην τεχνική υποστήριξη και στα πολεμικά αποθέματα εφοδίων.

 

Πιστεύει ειλικρινά κανείς ότι ένα στέλεχος δεν επηρεάζεται στην άσκηση των καθηκόντων του, όταν φεύγει από το σπίτι του και δεν ξέρει τι θα βρει μόλις επιστρέψει; Έρχεται κανείς στη θέση ενός στελέχους που καλείται σε επιχειρησιακές αποστολές αυξημένης ετοιμότητας σε στεριά, θάλασσα και αέρα, μακριά από την οικογένειά του που έχει ήδη υπερβεί τα όρια της επιβίωσής της; Και ο απόλυτος παραλογισμός: μπορεί κανείς να φανταστεί τον ψυχισμό ενός στελέχους που παίρνει κάποια διαταγή με οικονομικές επιπτώσεις (π.χ. μετάθεσης, απόσπασης, αποστολής εκτός έδρας κλπ.), αδυνατεί να την εκτελέσει, λόγω αδυναμίας της Υπηρεσίας να καλύψει τα έξοδα, και κινδυνεύει να παραπεμφθεί και στο Στρατοδικείο, λόγω μη εκτέλεσης διαταγής;

 

Μπορεί κανείς να μας διαβεβαιώσει ανεπιφύλακτα (και όχι επειδή έτσι τον ενημέρωσε κάποιος υφιστάμενός του) ότι π.χ. σταδιακά και για λόγους «οικονομίας» δεν επηρεάζεται η συχνότητα και η έκταση των αναγκαίων ασκήσεων για την εκπαίδευση του προσωπικού, τον συντονισμό των δυνάμεων και την δοκιμή των Σχεδίων Επιχειρήσεων; Ή μήπως βαυκαλιζόμαστε ότι επαρκούν οι προσομοιώσεις μέσω υπολογιστικών συστημάτων;

 

Μπορεί κανείς να μας διαβεβαιώσει ανεπιφύλακτα (και πάλι όχι επειδή έτσι ενημερώθηκε) ότι π.χ. σταδιακά και για λόγους «οικονομίας» δεν θα «μπει χέρι» (αν δεν έχει ήδη μπει) στα πολεμικά αποθέματα τροφίμων, καυσίμων, ανταλλακτικών και ελαιολιπαντικών, με αποτέλεσμα τη μείωση της δυνατότητας υποστήριξης μάχης και της διαθεσιμότητας του ήδη υπολειπόμενου εξοπλισμού μας;

 

Ο Έλληνας Στρατιώτης, μόνιμος και έφεδρος, είναι δεδομένο ότι θα δώσει και το αίμα του για την υπεράσπιση της Πατρίδας, αν χρειαστεί. Η πολιτική ηγεσία του όμως θα του έχει όπλα, καύσιμα, πυρομαχικά και ό,τι άλλο χρειάζεται για να υπερασπιστεί αυτή την Πατρίδα; Ή θα τον αφήσει ως πρόβατο επί σφαγή, εγκαταλείποντάς τον μαζί με όλο τον ελληνικό λαό; Ή θα πει πάλι ένα επαίσχυντο «ευχαριστώ» σε «φίλους-συμμάχους» που θα «στέρξουν» να μας βοηθήσουν, με το αζημίωτο φυσικά και αν έχουν συμφέρον;

 

Πολλά τα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις από αυτή τη λογιστική λογική. Ειδικά για την αντιμετώπιση του προσωπικού νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλη εξήγηση από την στοχοποίηση. Οι αδικίες σε σχέση με τις άλλες κοινωνικές ομάδες είναι τόσο εξόφθαλμες και η εξαθλίωση στην οποία οδηγείται το εν ενεργεία και αποστρατεία προσωπικό τόσο κραυγαλέα, που δικαίως γεννώνται σκληρά ερωτήματα για τα κίνητρα που κρύβονται πίσω από τις αντίστοιχες πολιτικές επιλογές.

 

Αν π.χ. αποσυνδεθούν οι συντάξεις των αποστράτων από τους μισθούς των εν ενεργεία (ενδεχόμενο που φημολογείται ότι ήδη εξετάζεται σε πολιτικό επίπεδο), τότε δεν θα διαφέρουμε σε τίποτα στην αντιμετώπισή μας από τους υπόλοιπους συνταξιούχους. Τότε θα έχει γίνει από την πολιτεία και ένα αποφασιστικό βήμα προς την «αποκοπή του ομφάλιου λώρου» με το χώρο που αφιερώσαμε τη ζωή μας. Οι εν ενεργεία θα βλέπουν την εν αποστρατεία απαξίωσή τους  και θα μεταβληθούν σταδιακά σε απλούς μισθοφόρους, χάνοντας την αίσθηση του «Στρατιώτη μέχρι το τέλος». Και η εξουδετέρωση αυτής της «επικίνδυνης» κοινωνικής ομάδας των «Στρατιωτών μέχρι τέλους» είναι το ανομολόγητο όνειρο των όποιων φαύλων πολιτικών, που με τόσο περισσή ειλικρίνεια είχε προκρίνει μέσα στη Βουλή των Ελλήνων ο αλήστου μνήμης Μπεγλίτης και με τόση υποκριτική βδελυγμία είχε σπεύσει ν’ αποκηρύξει η νυν κυβερνώσα παράταξη.

 

Όλα αυτά είναι τόσο οφθαλμοφανή και λογικά να συμβούν, που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν τα αντιλαμβάνεται. Επομένως, είτε περιστοιχίζεται από επιεικώς ανεπαρκείς (αν όχι και επικίνδυνους) συμβούλους και παρασύρεται από τις «αρεστές» ή «βολικές» εισηγήσεις τους, είτε εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες, για τις οποίες η ισχυρή αμυντική μας ικανότητα αποτελεί εμπόδιο. Ελπίζω στο πρώτο… Γιατί το δεύτερο οδηγεί σε άλλες σκέψεις. Το αποτέλεσμα της συνάντησης του πρωθυπουργού με τη συλλογική μας ηγεσία θα δείξει…

 

Αν το αποτέλεσμα είναι στροφή στην γενικότερη πολιτική αντιμετώπισης των θεμάτων που σχετίζονται με την Εθνική μας Άμυνα και το προσωπικό που την υπηρετεί (και ας λέει η τρόϊκα ό,τι θέλει) και αν ανοίξουν δίαυλοι επικοινωνίας των κέντρων αποφάσεων με τους φορείς εκπροσώπησης των αποστράτων σε ρόλο συμβούλων, η αξιοπιστία των οποίων θα ληφθεί μέριμνα να εξασφαλίζεται θεσμικά, τότε «ο γιαλός ισιώνει». Μία άποψη ίσως ρομαντική, αν λάβουμε υπόψη τις μέχρι σήμερα σχέσεις μας με το πολιτικό κατεστημένο και τα πεπραγμένα του. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία…

 

Αν πάλι το αποτέλεσμα είναι υποσχέσεις «θα» και «κόκκαλα για να μην γαυγίζουν τα σκυλιά», τότε πράγματι «ο γιαλός είναι στραβός» κι εμείς πρέπει να δούμε πως θ’ αρμενίσουμε.

 

Γιατί εμείς «στραβά αρμενίζουμε»;

 

Μέχρι σήμερα, στις κινητοποιήσεις μας δεν έχουμε προβάλει στο βαθμό που θα έπρεπε τις επιπτώσεις των πολιτικών επιλογών στην Εθνική μας Άμυνα. Η συλλογική μας εκπροσώπηση, που αρχικά ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη λόγω εγγενών αδυναμιών της και δικής μας ανοχής και ολιγωρίας, διασπάστηκε και εστίασε σχεδόν αποκλειστικά στις οικονομικές μας απώλειες, μιμούμενη τον τρόπο δράσης των συνδικαλιστικών φορέων των άλλων κοινωνικών ομάδων. Μεταπολιτευτικά σύνδρομα μας έκαναν ν’ αποφεύγουμε την άσκηση τεκμηριωμένης κριτικής σε βάθος για τις κυβερνητικές επιλογές στην Εθνική μας Άμυνα. Έτσι το πολιτικό κατεστημένο έμεινε ουσιαστικά ανεξέλεγκτο στις επιλογές του, επηρεαζόμενο σχεδόν αποκλειστικά από μεμονωμένους συναδέλφους που είχαν προσχωρήσει σε κομματικά στρατόπεδα και έκαναν εισηγήσεις με βάση προσωπικές ή/και κομματικές απόψεις και κριτήρια.

 

Η ανέχεια, στην οποία τελικά οδηγηθήκαμε μαζί με όλο τον ελληνικό λαό, μας έφερε σε κατάσταση αγώνα επιβίωσης για τις οικογένειές μας. Τα πλήγματα ήταν διαδοχικά και σε σύντομο χρονικό διάστημα και ήλθαν με μορφή σοκ, όπως άλλωστε για όλους. Ήταν όμως η «ειδική μεταχείριση» της στοχοποίησής μας που έκανε το μυαλό να θολώσει και την κρίση να υστερήσει. Και κάπως έτσι φτάσαμε να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.

 

Η φυσιολογική ανθρώπινη αντίδρασή μας ήταν να μείνουμε στην ταυτότητα του οικογενειάρχη που αγωνίζεται για την οικογένειά του και ξεχάσαμε ότι πέρα και πάνω από αυτό είμασταν και θα είμαστε σε όλη μας τη ζωή Στρατιώτες. Στρατιώτες που έχουν ορκιστεί με όρκο αίματος (και όχι απλής τιμής) ν’ αγωνίζονται όχι μόνο για τη δική τους οικογένεια, αλλά για όλες τις οικογένειες αυτής της Πατρίδας «μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός τους». Και η αδυναμία μας αυτή βόλευε πολύ όσους είναι σε θέσεις εξουσίας και δεν υπηρετούν την Πατρίδα με την λογική αυταπάρνησης του Στρατιώτη, εξυπηρετώντας προσωπικά ή άλλα συμφέροντα. Και την εκμεταλλεύθηκαν δεόντως.

 

Έτσι, μας έσπρωξαν να ολισθήσουμε σε νοοτροπίες συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων, που αφορούν όλους τους οικογενειάρχες, και να αποποιηθούμε την ιδιότητα του Στρατιώτη. Μας έσπρωξαν να αποσυνδέσουμε τα πλήγματα κατά των οικογενειών του εν ενεργεία και αποστρατεία προσωπικού των ΕΔ από τις επιπτώσεις τους στην Εθνική μας Άμυνα. Μας μετέτρεψαν σε μία ακόμη κοινωνική ομάδα που αγωνίζεται, όπως και οι άλλες, για να προστατέψει την αξιοπρέπειά της, ρίχνοντάς μας στην αρένα του «διαίρει και βασίλευε». Επιδίωξαν την απαξίωσή μας τόσο μεταξύ μας όσο και έναντι των άλλων κοινωνικών ομάδων, υποδαυλίζοντας άδικες συγκρίσεις με διχαστικά ή απαξιωτικά δημοσιεύματα. Κι εμείς πέσαμε στην παγίδα, ξεχνώντας ότι το διακύβευμα, ειδικά για τη δική μας κοινωνική ομάδα, είναι, εκτός από την οικογενειακή μας επιβίωση και αξιοπρέπεια, κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και κάπως έτσι αρχίσαμε «στραβά ν’ αρμενίζουμε».

 

Αν θέλουμε ο γιαλός να ισιώσει κι εμείς ίσια ν’ αρμενίζουμε κατά πάνω του μέσα σ’ αυτή την καταγάλανη θάλασσα-ΕΛΛΑΔΑ μας, πρέπει να ξαναθυμηθούμε ότι εκτός από ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΕΣ είμαστε ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ. Και ξεφεύγοντας από την παγίδα της λογιστικής λογικής για την επιβίωσή μας και μόνο, που μας έχουν ρίξει οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές, να καταδείξουμε στην πολιτική ηγεσία της χώρας και στον ελληνικό λαό την ΑΛΗΘΕΙΑ που μας αφορά σαν Έλληνες Οικογενειάρχες ΚΑΙ Στρατιώτες. Ότι δηλαδή:

 

«Δεν υποχωρούμε πλέον από τα αιτήματά μας όχι μόνο επειδή διεκδικούμε την ίση μεταχείρισή μας με τον υπόλοιπο δοκιμαζόμενο λαό, έχοντας ήδη ξεπεράσει προ πολλού τα όρια των αντοχών μας, αλλά – και κυρίως – επειδή η λογιστική λογική αντιμετώπισης των θεμάτων Εθνικής Άμυνας και του προσωπικού που την υπηρετεί οδηγεί νομοτελειακά σε απομείωση της μαχητικής μας ισχύος με ό,τι αυτό συνεπάγεται.»

 

Έχουμε υποχρέωση εκ του όρκου μας να συμπεριφερθούμε σαν Στρατιώτες απέναντι στην πολιτική ηγεσία της χώρας και σε όλο τον ελληνικό λαό και να πούμε χωρίς περιστροφές αυτή την «ωμή» αλήθεια, που αφορά εκτός από εμάς και όλους τους Έλληνες. Και να δηλώσουμε ξεκάθαρα προς όλες τις κατευθύνσεις, ακόμη και μεταξύ μας, ότι όποιοι θα συνεχίσουν να εθελοτυφλούν και να συνεργούν στην εθνική μας απαξίωση, θα μας έχουν πλέον απέναντί τους με κάθε συνταγματικά νόμιμο τρόπο.

 

Και σε τελική ανάλυση πρέπει κάποτε όλοι – μα όλοι – σ’ αυτή τη χώρα, με πρώτη την πολιτική ηγεσία, να τεθούν προ των ευθυνών τους και ο καθένας να κριθεί από τις πράξεις του.

 

 

 

ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση