Περί εθνικής ντροπής

Μέχρι πότε μπορεί μία «Δημοκρατία» να προκαλεί στα μέλη του δήθεν «Κρατούντος Δήμου» ντροπή για τον εαυτό τους, χωρίς να διαταραχθεί η ομαλή λειτουργία της κοινωνίας ;

 

 

 

 

Περί εθνικής ντροπής

 

 

Όλοι συμφωνούν ότι κάθε άτομο, για να μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια μέσα σε οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής συνύπαρξης (ξεκινώντας από την οικογένεια), θα πρέπει προηγουμένως να έχει οριοθετήσει το έσχατο σημείο, μέχρι το οποίο μπορεί να συμβιβαστεί στο βωμό της ομαλότητας αυτής της συνύπαρξης.

 

Η οριοθέτηση αυτή εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτά που λέμε «συνείδηση» και «ψυχική καλλιέργεια», προκύπτει από την αγωγή και την παιδεία του καθενός, περικλείει όλα τα χαρακτηριστικά που συγκροτούν την προσωπικότητά του και σε τελική ανάλυση συνιστά αυτό που λέμε «αξιοπρέπεια» ή «αυτοσεβασμό».

 

Η ντροπή είναι ένα ευγενές συναίσθημα, που εκφράζει την αντίδραση ενός προσώπου, όταν θεωρεί ότι θίγεται ο αυτοσεβασμός του. Και είναι ευγενές, επειδή δεν προσβάλει αυτούς προς τους οποίους εκφράζεται, αλλά απλά δηλώνει την ανάγκη προστασίας του αυτοσεβασμού αυτού.

 

Όταν μέσα σ’ ένα σπίτι, σε μία οικογένεια, ακούγεται από κάποιο μέλος της ότι «ντρέπεται», τότε κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτό το σπίτι. Κάτι που φέρνει το μέλος αυτό στο σημείο να το κάνει να ντρέπεται, επειδή θεωρεί ότι θίγεται ο αυτοσεβασμός του.

 

Και τότε δύο εξελίξεις  μπορεί να υπάρξουν :

  1. Είτε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να  προβληματιστούν για τα αίτια που προκαλούν τη ντροπή και όλοι μαζί να προσπαθήσουν να τα αντιμετωπίσουν, δείχνοντας ειλικρινές ενδιαφέρον για το μέλος που έχει το πρόβλημα,
  2. Είτε να υποβαθμισθεί το γεγονός και το μέλος να έχει μόνο την επιλογή ν’ αποδεχθεί την κατάσταση όπως είναι ζώντας στην ντροπή, ή να μην την αποδεχθεί και να επαναστατήσει, για να προστατεύσει τον αυτοσεβασμό του.

 

Στην πρώτη περίπτωση χτίζονται σπίτια στέρεα που δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από το εξωτερικό περιβάλλον τους, ενώ στη δεύτερη χτίζονται πάνω σε σαθρά θεμέλια και θα διαλυθούν με τις πρώτες σεισμικές δονήσεις.

 

Ένα τέτοιο σπίτι είναι και η Πατρίδα μας …

Ένα σπίτι που για χιλιετίες έχει στεγάσει όνειρα και οράματα για τους ανθρώπους του και πολιτισμό για την υπόλοιπη ανθρωπότητα…

 

Σήμερα όμως πολλοί Έλληνες, μεταξύ των οποίων και ο γράφων, ντρέπονται !!!

Ντρέπονται για τον ευτελισμό της αξιοπρέπειάς τους !!!

 

Μα, θα πει κανείς, και οι δημοκρατικές διαδικασίες;  Ο σεβασμός και η αποδοχή των θέσεων της πλειοψηφίας; Μήπως οι κυβερνήσεις που μας οδήγησαν στην ντροπή δεν είναι δημοκρατικά εκλεγμένες;

 

Αυτά είναι απαράβατοι βασικοί κανόνες και η αμφισβήτησή τους είναι αδιανόητη.

 

Τίθενται όμως πολλά ερωτήματα :

Πως εννοεί κανείς τη Δημοκρατία;

Μήπως μπορεί να είναι επίπλαστη;

Υπάρχουν όρια και ποια είναι αυτά;

Ποιες είναι οι προτεραιότητες στις επιλογές για την επίλυση των προβλημάτων που παρουσιάζονται;

Είναι δυνατό να προέχουν τα εύρωστα αριθμητικά μεγέθη έναντι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας;

 

Και σε τελική ανάλυση :

Μέχρι πότε μπορεί μία «Δημοκρατία» να προκαλεί στα μέλη του δήθεν «Κρατούντος Δήμου» ντροπή για τον εαυτό τους, χωρίς να διαταραχθεί η ομαλή λειτουργία της κοινωνίας;

 

Αλλά αυτή είναι μία άλλη μεγάλη συζήτηση …

 

 

Στράτος Ουζούνογλου.-

 

 

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση