Πολιτική Ανυπακοή και Δημοκρατία

 

Είναι άραγε έννοιες αντίθετες ή μήπως αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος ;

Εξαρτάται πώς εννοούμε την Πολιτική Ανυπακοή και πώς τη Δημοκρατία …

 

 

 

Πολιτική Ανυπακοή και Δημοκρατία

 

 

Οι νόμοι είναι κοινωνικά συμβόλαια που είναι αναγκαία σαν κανόνες κοινωνικής συμβίωσης. Και είναι αυταπόδεικτο ότι ο σεβασμός και η υπακοή σε αυτούς αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο οποιουδήποτε κοινωνικού οικοδομήματος, έστω και αν κάποια μέλη του δεν συμφωνούν με κάποιους από αυτούς.

Αν σαν «Δημοκρατία» εννοούμε ένα καθεστώς που πηγάζει από τον λαό για να υπηρετεί πραγματικά τον λαό, δηλ. το κοινό καλό και όχι ιδιοτελή συμφέροντα, τότε οι νόμοι θεσπίζονται με γνώμονα την ισονομία και την προστασία όλων ανεξαιρέτως από την εκμετάλλευση του όποιου επίβουλου. Τότε ο σεβασμός στους νόμους είναι δεδομένος και η εφαρμογή τους λειτουργεί ανεμπόδιστα.

 

Τι γίνεται όμως αν η λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος παρεκτραπεί από αυτή την αρχή και θεσπίζονται νόμοι που υπηρετούν ιδιοτελή συμφέροντα και όχι το κοινό καλό ;

Τότε θα πρέπει να αναζητηθεί ένας δυναμικός τρόπος για την αντιμετώπισης της παρεκτροπής και για την επαναφορά των πραγματικών και όχι των ψευδεπίγραφων δημοκρατικών διαδικασιών. Και σαν ένας τέτοιος τρόπος προτείνεται η «Πολιτική Ανυπακοή».

Όμως ο τρόπος που θα επιλεγεί θα πρέπει να προστατεύει πάνω και πρώτα απ’ όλα το σεβασμό στην έννομη τάξη, χωρίς την οποία καμία κοινωνία, και μάλιστα δημοκρατική, δεν μπορεί να σταθεί και επέρχεται το χάος. Συμβιβάζεται αυτή η θεμελιώδης ανάγκη με ανυπακοή των πολιτών ;

Αν σαν «Πολιτική Ανυπακοή» εννοούμε την «τσαμπουκαλίδικη» απείθεια στους νόμους, που κατά την άποψη των διαφωνούντων παρεκτρέπονται από την υπηρέτηση του κοινού καλού, και την βίαιη αντίδραση στην εφαρμογή τους (είτε μεμονωμένα είτε ομαδικά), τότε η ανεξέλεγκτη διάλυση του κοινωνικού ιστού είναι θέμα χρόνου να συμβεί.

Αν, αντίθετα, σαν «Πολιτική Ανυπακοή» εννοούμε τη συνειδητή απείθεια και την ανάληψη της ευθύνης και των συνεπειών έναντι των νόμων για την απείθεια αυτή, χωρίς βίαιες αντιδράσεις, τότε καταδεικνύουμε με τον αποτελεσματικότερο και σαφέστερο τρόπο τις στρεβλώσεις και ταυτόχρονα προστατεύουμε την έννομη τάξη. Ανυπακοή και ταυτόχρονα προστασία της Δημοκρατίας !

Και για να έλθουμε στα καθ’ ημάς : όταν πολίτες αρνούνται να πληρώσουν διόδια και δίνουν τα στοιχεία τους στη διάθεση των οργάνων για την δικαστική τους δίωξη, έτοιμοι να υποστούν και τις συνέπειες της παράβασή τους, τότε δείχνουν τη στρέβλωση, που πιστεύουν ότι υπάρχει, με τρόπο πολιτικά ώριμο και υγιή. Το ίδιο κάνουν και οι νοσοκομειακοί γιατροί, όταν αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους δεν επιτρέπουν στα ταμεία των νοσοκομείων τους να εισπράξουν τα «εισιτήρια της ντροπής», για την παροχή του κοινωνικού αγαθού της υγείας.

Η εντεταλμένη πολιτική ηγεσία έχει τότε δύο επιλογές : ή να παραπέμψει σε δίκη τους παραβάτες (κάτι που και οι ίδιοι επιδιώκουν), ώστε να διερευνηθεί και να αποδοθεί το δίκαιο, ή να επανεξετάσει τους λόγους της αντίδρασης και να διορθώσει τις στρεβλώσεις. Σε κάθε περίπτωση υπηρετείται το κοινό καλό.

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας (π.χ. βίαια καταστολή ειρηνικών διαμαρτυριών ή θέσπιση νέων νόμων όχι για διόρθωση των στρεβλώσεων, αλλά για εκφοβισμό των υγιώς αντιδρώντων) είναι παρεκτροπή από την λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Παρεκτροπή επικίνδυνη που ένας πραγματικά «κυρίαρχος λαός» δεν τη δέχεται και τότε όλα τα ενδεχόμενα είναι πλέον ανοικτά …

Στράτος Ουζούνογλου.-

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΗΧΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ

ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση