Ενηλικίωση με τη διαδικασία του επείγοντος.

Η ενηλικίωση της κοινωνίας δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με κυβερνήσεις απούσες, αποκομμένες, αδιάφορες ή διεφθαρμένες. Με ηγεσίες καιροσκόπων.

Οι αλλαγές έχουν πολλά φορτία αδικίας και διαψεύσεων. Διαλύουν στερεότυπα, ξεβολεύουν, προκαλούν εκρήξεις και βία.

Ένα είναι σίγουρο : η πορεία ξεκίνησε και δεν έχει επιστροφή.

 

 

 

Ενηλικίωση με τη διαδικασία του επείγοντος

Tης Mαρίας Kατσουνάκη

Για τον δημοσιογράφο Ρόμπερτ Φισκ, ανταποκριτή του Independent στη Μέση Ανατολή (ζει από το 1976 στη Βηρυτό), «το καθεστώς της Αιγύπτου διατηρεί τον λαό σε μια κατάσταση πολιτικά παιδαριώδη». «Αυτό που βιώνει σήμερα η Αίγυπτος είναι η στιγμή που ο λαός ξυπνά από αυτή τη νηπιακή αδράνεια και λέει “αρκετά”», είπε, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής.

Για τον 30χρονο Αιγύπτιο Ουαέλ Γκονίμ, σύμβολο της εξέγερσης, διευθυντικό στέλεχος της Google, που επί δύο εβδομάδες παρέμενε στα χέρια των υπηρεσιών ασφαλείας της Αιγύπτου, «αυτή είναι μια επανάσταση της νεολαίας στο Ιντερνετ και τώρα είναι η επανάσταση όλων των Αιγυπτίων».

Δύο σχόλια από εντελώς διαφορετικές πλευρές που συγκλίνουν στην ίδια υποδόρια διαπίστωση: ο πληθυσμός μιας χώρας ενηλικιώνεται. Με κρότο, βίαια, ορμητικά, συγκρουσιακά. Και δεν είναι ο μόνος. Μέσα από διαφορετικές διαδρομές, τα τελευταία χρόνια, πολλές χώρες του πλανήτη βρίσκονται μπροστά σε ιστορικές αλλαγές. Πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές. Οι κρίσεις οδηγούν στην ενηλικίωση με τη διαδικασία του επείγοντος.

Μήπως πρέπει κάτω από τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται να επανεξετάσουμε έννοιες όπως «απάθεια» και «απολίτικο» που συνδέονται κυρίως με τη νεολαία και τη σχέση της με το Ιντερνετ; Μήπως δεν πρόκειται για μια «σιωπηλή κοινωνική ομάδα», αλλά για τους χειριστές μιας παγκόσμιας γλώσσας επικοινωνίας και εξουσίας; Ποιος παίζει καθοριστικό ρόλο στην ενηλικίωση; Οι συνθήκες ή το μέσον;

Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε. Ο 21ος αιώνας είναι στην αρχή του δοκιμάζοντας δεδομένα, σκέψεις και κοσμοθεωρίες. Το Διαδίκτυο στις νεολαίες που αντιδρούν συλλογικά στις καθοριστικές αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση, για παράδειγμα (βλέπε Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), ήταν οδηγός και συμπαραστάτης. Πύκνωσε χρόνους και συμπεριφορές. Μια ολόκληρη γενιά δίνει σάρκα και οστά στην επιθυμία να έχει μια δικιά της επιθυμία. Εχει την τραχιά μορφή μιας τομής, μιας ρήξης.

Τις θέσεις που διατυπώνουν σήμερα οι ανά τον κόσμο νεολαίοι, οι συνεπαρμένοι της πλατείας Ταχρίρ ή οι πριν από λίγους μήνες εξαγριωμένοι Βρετανοί φοιτητές, θα τις δουν να επαληθεύονται ή να διαψεύδονται. Υπεύθυνοι των πράξεών τους και των απρόβλεπτων επιπτώσεών τους. «Χωρίς καμιά άλλη επικύρωση εκτός από εκείνην που έρχεται με το ύστερο γίγνεσθαι της ιστορίας του κόσμου, αυτό το μη τετελεσμένο ακόμη γεγονός», όπως έγραφε ο Λουί Αλτουσέρ («Το μέλλον διαρκεί πολύ»).

Η εσπευσμένη ενηλικίωση όμως δεν αφορά μόνο τους νέους αλλά και τους ενηλίκους. Οσους μετέθεταν το κόστος των πράξεων ή παραλείψεών τους, αγνοώντας επιδεικτικά κινδύνους και συνέπειες. Ή όσους παρέμεναν απαθείς (αν όχι συμμέτοχοι ή βολεμένοι) σε καθεστώτα διεφθαρμένα.

Στην ελληνική πραγματικότητα το «δεν πάει άλλο», η διαχωριστική γραμμή δηλαδή ανάμεσα σε ένα χρεοκοπημένο παρόν και στην προσπάθεια εξυγίανσής του, προϋποθέτει και τη μετάβαση από την ανήλικη ανευθυνότητα στην ενήλικη σκέψη και πράξη. Κι εδώ, οι μετατοπίσεις οφείλουν να είναι διακριτές. Στη στάση και στη συμπεριφορά.

Η διαδικασία είναι επώδυνη. Κριτική και αυτοκριτική. Το πέρασμα στην ενήλικη ζωή δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε ευφορικό. Συνοδεύεται, συχνά, από ανατροπές δυσβάστακτες και κοπιώδεις. Απαιτεί διαφορετική οργάνωση ζωής και καθημερινότητας. Προκαλεί αντιδράσεις και σχίσματα.

Η ενηλικίωση της κοινωνίας δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με κυβερνήσεις απούσες, αποκομμένες, αδιάφορες ή διεφθαρμένες. Με ηγεσίες καιροσκόπων. Η ενηλικίωση είναι κίνηση διαδραστική. Ο Ρόμπερτ Φισκ αυτό ακριβώς επισημαίνει με το «πολιτικά παιδαριώδες». Σε ακραία καθεστώτα, όπως του Μουμπάρακ, οι συνδηλώσεις είναι εμφανείς.

Οι αλλαγές έχουν πολλά φορτία αδικίας και διαψεύσεων. Διαλύουν στερεότυπα, ξεβολεύουν, προκαλούν εκρήξεις και βία. Η πάλη δεν είναι έννοια αφηρημένη ούτε περιορίζεται σε ψυχολογικούς όρους. Η διαδικασία της ενηλικίωσης όμως δεν είναι ήρεμη και καθωσπρέπει. Εχει πολλές παλινδρομήσεις και συχνή καταφυγή στο φαντασιακό. Ένα είναι σίγουρο: η πορεία ξεκίνησε και δεν έχει επιστροφή.

Πηγή : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_13/02/2011_432237

 

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση