Σωτηριολογική ρητορική χωρίς αντίκρισμα

Από την επαφή μου με τον κόσμο, έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι, αν εξαιρέσει κανείς τους φανατικούς και τους αντικειμενικώς υστερούντες (τους ηλιθίους), οι περισσότεροι σήμερα αντιλαμβάνονται και το πρόβλημα της χώρας και τη φύση του – ίσως επειδή, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας μας, όλοι συμμετέχουμε στην καλή ζωή με τα λεφτά των άλλων.

 

 

 

 

 

Σωτηριολογική ρητορική χωρίς αντίκρισμα

 

Tου Στέφανου Kασιμάτη

 

Από την επαφή μου με τον κόσμο, έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι, αν εξαιρέσει κανείς τους φανατικούς και τους αντικειμενικώς υστερούντες (τους ηλιθίους), οι περισσότεροι σήμερα αντιλαμβάνονται και το πρόβλημα της χώρας και τη φύση του – ίσως επειδή, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας μας, όλοι συμμετέχουμε στην καλή ζωή με τα λεφτά των άλλων. Λόγου χάριν, η υπάλληλος της ΔΕΚΟ, που πηγαίνει στη δουλειά κάθε μέρα το πρωί στις 9 και αναχωρεί στη 1 το μεσημέρι, επειδή της το επιτρέπει «το χαρτί ενός γιατρού» που κάποτε προσκόμισε στην Υπηρεσία (αναφέρομαι σε περίπτωση την οποία γνωρίζω) και η οποία εισπράττει κάθε μήνα ένα μισθό αξιοζήλευτου ύψους εν σχέσει με τον ιδιωτικό τομέα, εφόσον δεν έχει χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα που την περιβάλλει, έχει πλήρη επίγνωση και του προνομίου της, αλλά και της αδικίας που συνιστά το προνόμιο αυτό.

 

Οσο φυσικό (με την έννοια της «φυσικής κατάστασης του ανθρώπου», κατά τον Χομπς) είναι να δέχεται η γυναίκα αυτή την προνομιακή θέση της, τόσο κατανοητό είναι και να την υπερασπίζεται μπροστά στο ενδεχόμενο να τη χάσει. Η μία θέση δεν αποκλείει την άλλη και η στάση της δεν συνιστά αντίφαση. Είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, διότι, σε μια κοινωνία όπου οι θεσμοί είναι από απλώς προσχηματικοί έως τελείως της πλάκας και όπου ο καθένας ενεργεί παρακινούμενος από το συμφέρον το δικό του και του στενού κύκλου του, η έννοια του καλού παραδείγματος (εφόσον πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση), ταυτίζεται απλώς με την έννοια του κορόιδου: αν η κυρία της συγκεκριμένης περίπτωσης παραιτηθεί, αμέσως θα βρεθεί κάποια άλλη για να πάρει τη θέση της. Η επαμφοτερίζουσα στάση της συγκεκριμένης κυρίας είναι η στάση ολόκληρης της κοινωνίας. Και αποδεικνύεται αυτό από την ισχνότητα των αντιδράσεων στις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει το Μνημόνιο: πανελλαδική απεργία υποτίθεται ότι έκανε τις προάλλες η ΑΔΕΔΥ και στο Σύνταγμα μαζεύτηκαν όλοι κι όλοι οι τετρακόσιοι επαγγελματίες που ζουν από τον συνδικαλισμό!

 

Υπό τους όρους αυτούς, η μόνη δυνατότητα για να σπάσει ο φαύλος κύκλος βρίσκεται στο παράδειγμα που τολμά να δώσει η ηγεσία και στους κινδύνους που αναλαμβάνει…

 

Ελπίζω να μη μετανιώσω που το λέω, αλλά μπροστά στη μικρότητα της πολιτικής ηγεσίας του τόπου … μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέπτεται ότι μόνο η καταστροφή –της οποίας το πιθανότερο είναι να είμαι κι εγώ ένα θύμα– θα μας έδινε τη δυνατότητα της αναγέννησης.

 

ΠΗΓΗ : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_31/10/2010_420738

 

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΠΗΧΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

 

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση