Η ταυτότητα μίας κρίσης

 

Ο κόσμος μας διέρχεται μία πρωτόγνωρη κρίση, που έχει οδηγήσει σε έντονους προβληματισμούς για τα αίτιά της. Η εκτίμηση που κυριαρχεί είναι ότι στην κρίση αυτή μας έχει οδηγήσει η ασυδοσία των οικονομικών συμφερόντων και μόνο ο έλεγχός της θα επαναφέρει την τάξη. Είναι όμως έτσι ;

 

 

 

Πιστεύω ακράδαντα ότι τα αίτια της κρίσης είναι πολύ βαθύτερα και ότι η ασυδοσία των οικονομικών συμφερόντων δεν είναι παρά ένα παράγωγο αυτών των αιτίων. Δεν θα υπήρχε η ασυδοσία αν δεν υπήρχε το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξή της. Ποια είναι όμως τα συστατικά αυτού του εδάφους, που εκτρέφει κρίσεις ;

Ο σοφός Πλούταρχος έχει δώσει απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα εδώ και πολύ καιρό :

Δεν μπορούμε να έχουμε :

~ ΠΛΟΥΤΟ χωρίς ΜΟΧΘΟ

~ ΠΟΛΙΤΙΚΗ χωρίς ΑΡΧΕΣ

~ ΑΠΟΛΑΥΣΗ χωρίς ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

~ ΓΝΩΣΗ χωρίς ΣΕΒΑΣΜΟ

~ ΕΜΠΟΡΙΟ χωρίς ΗΘΟΣ

~ ΕΠΙΣΤΗΜΗ χωρίς ΑΝΘΡΩΠΙΑ

~ ΑΓΑΠΗ χωρίς ΘΥΣΙΑ

Η παράλειψη αυτών των «χωρίς» οδηγεί νομοτελειακά σε σοβαρή στρέβλωση τις ανθρώπινες σχέσεις, με τελικό αποτέλεσμα την διάλυση του κοινωνικού ιστού και τις βίαιες (και κάποτε αιματηρές) συγκρούσεις κοινωνικών ομάδων μεταξύ τους.

Η μη παράλειψη αυτών των «χωρίς» προϋποθέτει αυτοσεβασμό και σεβασμό στον συνάνθρωπο. Και αυτό μόνο με την Παιδεία (και μάλιστα δια βίου) διδάσκεται και καλλιεργείται.

Και φυσικά, λέγοντας «Παιδεία» δεν εννοούμε μόνο τις γνώσεις που παρέχονται στα σχολεία, αλλά και τα παραδείγματα ζωής που δίνουν οι μεγαλύτεροι στους νεότερους, τα θέματα που προβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) και ο τρόπος που ιεραρχούνται και προβάλλονται, ο τρόπος που ασκείται η Δημόσια Διοίκηση, ο τρόπος απονομής της Δικαιοσύνης κ.λ.π.

Η Παιδεία επομένως πρέπει να διδάσκει και να καλλιεργεί αρχές σεβασμού του ανθρώπου (ελευθερία, δικαιοσύνη κ.λ.π.). Όμως η υλοποίηση αυτού του «πρέπει» είναι θέμα κοινωνικής παροχής και συνεπώς ανάγεται στη σφαίρα της πολιτικής.

Παρατηρούμε λοιπόν μία κυκλική αλληλουχία σχέσεων : Η Πολιτική ρυθμίζει την Παιδεία που διδάσκει τις Αρχές που σέβονται τον Άνθρωπο που πρέπει να διδαχθεί τις Αρχές αυτές μέσω της Παιδείας που θα την ρυθμίσει προς τούτο η Πολιτική.

Εύλογα καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι το ποιόν μία κοινωνίας είναι αποτέλεσμα της Παιδείας που παρέχεται από την πολιτική της ηγεσία.

Αν η παραγόμενη πολιτική ασκείται προς τον σκοπό της υπηρέτησης των αρχών και αξιών που καθορίζονται από τα «χωρίς» του Πλουτάρχου, τότε και η Παιδεία που παρέχει είναι ανάλογη και το αποτέλεσμα είναι ένας ισορροπημένος και υγιής κοινωνικός ιστός που ευημερεί.

Αν η παραγόμενη πολιτική είναι ανεπαρκής στην υπηρέτηση αυτών των αρχών και αξιών ή, ακόμη χειρότερα, αν ασκείται προς τον σκοπό της υπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων, τότε και η Παιδεία που παρέχει είναι αναλόγως επιζήμια και το αποτέλεσμα είναι ένας διασπασμένος κοινωνικός ιστός, του οποίου οι συστατικές κοινωνικές ομάδες αλληλοσπαράσσονται και δυστυχούν.

Έτσι, έχω ενστερνισθεί την πεποίθηση ότι η κρίση που διάγουμε δεν είναι οικονομική, όπως θέλουν και επιδιώκουν οι πολιτικές μας ηγεσίες να πιστέψουμε. Αντίθετα είναι κρίση βαθύτατα πολιτική, επειδή ακριβώς ασκείται η Πολιτική χωρίς Αρχές.

Οι πολιτικές ηγεσίες δεν αφιερώνονται στην υπηρέτηση αρχών, ώστε να είναι ωφέλιμες, αλλά αναλώνονται στην υπηρέτηση συμφερόντων, που θα στηρίξουν τη διατήρησή τους στην εξουσία. Έτσι, με την ανοχή τους, οι αρχές καταστρατηγούνται, οι θεσμοί που τις υπηρετούν καταρρακώνονται και η κοινωνική κατάπτωση είναι θέμα χρόνου.

Η Δημόσια Διοίκηση έχει διαφθαρεί σε τέτοιο βαθμό, που το κάθε είδους «διαφθορόσημο» να θεωρείται θεμιτό και να προϋπολογίζεται στο κόστος επαφής των πολιτών με την Πολιτεία. Σκάνδαλα ξεσπούν και η απόδοση ευθυνών ναυαγεί πάντοτε στη θάλασσα της πολιτικής ανευθυνότητας και σκοπιμότητας.

Η Δικαιοσύνη αδυνατεί να λειτουργήσει και ο πολίτης διδάσκεται έμπρακτα ότι χωρίς επιπτώσεις μπορεί :

~ Να αποκτήσει Πλούτο χωρίς Μόχθο, όχι δημιουργώντας τον, αλλά αφαιρώντας τον από κάποιον άλλο,

~ Να ασκήσει Επιστήμη χωρίς Ανθρωπιά, επιδιώκοντας πρώτα το προσωπικό όφελος,

~ Να επιδεικνύει Γνώση χωρίς Σεβασμό (κυρίως ημιμάθεια), θεωρώντας ότι γνωρίζει τα πάντα, ενοχλούμενος από την αντίθετη άποψη και αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα ενδεχόμενης κακής επιρροής του,

~ Να διεξάγει Εμπόριο χωρίς Ήθος, με τίτλο τιμής την επιτυχή εξαπάτηση των συναλλασσομένων μαζί του, προκειμένου να μεγιστοποιήσει το κέρδος του.

Τα ΜΜΕ λειτουργούν ανεξέλεγκτα και με κερδοσκοπικά κριτήρια, με αποτέλεσμα στις ζώνες υψηλής τηλεθέασης να κυριαρχούν, επειδή «πουλάνε», κοινωνικά κατάλοιπα με τον ζηλευτό πλέον τίτλο του «celebrity», καλλιεργώντας τα χείριστα πρότυπα σχέσεων και κοινωνικής παρουσίας. Και οι πραγματικά ωφέλιμες και παιδευτικές εκπομπές (όσες ακόμη διασώζονται), παρουσιάζονται σε ζώνες χαμηλής έως πολύ χαμηλής τηλεθέασης, επειδή δεν «πουλάνε». Έτσι οι πολίτες μαθαίνουν να επιδιώκουν :

~ Απόλαυση χωρίς Συναίσθημα, οπότε τελικά παύουν και να αισθάνονται και να απολαμβάνουν, χάνοντας έτσι την ομορφιά της ζωής,

~ Αγάπη χωρίς Θυσία, οπότε τελικά χάνουν την έννοια της ίδιας τους της ύπαρξης και ο θεμελιώδης θεσμός της οικογένειας βάλλεται στα θεμέλιά του.

Μας βομβαρδίζουν καθημερινά τα ΜΜΕ με καταιγισμό ειδήσεων για τους «κακούς κερδοσκόπους», που προκάλεσαν την κρίση, και με «αναλύσεις» για λογιστικές πρακτικές αντιμετώπισής της, ενώ πρώτα αυτά τα ίδια κερδοσκοπούν στον βωμό της ακροαματικότητας, προβάλλοντας κατάλληλα είτε θέματα που κολακεύουν και καλλιεργούν τα χαμηλότερα ένστικτα του κοινού τους είτε θέματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της εργοδοσίας τους. Και αποφεύγουν έντεχνα να εμβαθύνουν στα πραγματικά αίτια της κρίσης, ώστε να συμβάλλουν στην αντιμετώπισή της.

Η συλλογική κοινωνική συνείδηση όμως έχει αρχίσει πλέον να αντιλαμβάνεται ότι πίσω από την οικονομική κρίση κρύβεται μία πολύ πιο επικίνδυνη και βαθύτατα πολιτική Κρίση Αρχών.

Αν οι πολιτικές ηγεσίες δεν επανέλθουν ταχύτατα στην υπηρέτηση των αρχών αυτών με την κατάλληλη νομοθέτηση και τον έλεγχο εφαρμογής της …

Αν δεν καταργηθούν άμεσα βουλευτικές ασυλίες και άλλα τεχνάσματα προκλητικής αποφυγής καταλογισμού ευθυνών και συνεχισθεί η παιδαριώδης υπεκφυγή της «πολιτικής ευθύνης» …

Αν δεν λειτουργήσει η Δικαιοσύνη, ώστε να μη μένουν ατιμώρητοι οι παραβάτες των Νόμων και να εκλείψει έτσι η ασυδοσία …

Αν δεν αναδιαρθρωθεί εκ βάθρων το εκπαιδευτικό σύστημα, ώστε να παρέχει ουσιαστική παιδεία αρχών στους νέους μας και όχι μόνο στείρες τεχνοκρατικές γνώσεις για να προετοιμαστούν τα εξειδικευμένα ανδράποδα του μέλλοντος …

Αν δεν ελεγχθούν τα ΜΜΕ, ώστε να μην λειτουργούν ασύδοτα αλλά να υπηρετούν σωστά την κοινωνία, καλλιεργώντας και προβάλλοντας τις θεμελιώδεις αρχές της συνοχής της …

Αν δεν ξαναδοθεί στους νέους μας άμεσα το δικαίωμα στα όνειρα για το μέλλον τους …

Τότε …

Τότε η κοινωνική έκρηξη είναι παραπάνω από σίγουρη. Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια έχουν ήδη φανεί …

Τότε ο Θεός να βάλει το χέρι του !!!…

 

Ευστράτιος Ουζούνογλου

Ταξίαρχος ε.α.


ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΗΧΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ

ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση