Πατριωτισμός και «Τομές»

 

Προβληματισμός για την καινοφανή αποσιώπηση εθνικών θεμάτων κατά την προεκλογική εκστρατεία και για την (για πολλοστή φορά) επίκληση της ανάγκης «τομών» στη διαχείριση των θεσμικών λειτουργιών του Κράτους.

 

Κατά την πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία με προβλημάτισαν έντονα δύο φαινόμενα που παρατήρησα, το ένα για πρώτη φορά και το άλλο για πολλοστή. Το πρώτο αφορά στα εθνικά μας θέματα και το δεύτερο στην επίκληση της ανάγκης για «τομές».

Για πρώτη φορά από την πλειοψηφία των κομμάτων δεν προβλήθηκαν σχεδόν καθόλου κατά την προεκλογική τους εκστρατεία οι θέσεις τους για την αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων. Και αναρωτιέμαι : Γιατί ; Έχει αμβλυνθεί άραγε τόσο πολύ η εθνική μας συνείδηση ;

 

 

Αναμφίβολα, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων εξακολουθεί να συγκινείται από τα εθνικά μας θέματα. Μήπως όμως αυτή η συγκίνηση έχει εκφυλισθεί σταδιακά σε συναισθηματική και επιδερμική, χωρίς συνέπειες στην πολιτική μας συμπεριφορά ;

 

Αναρωτιέμαι, ποιο είναι το όριο της συναισθηματικής εθνικής ευαισθησίας του σύγχρονου Έλληνα ; Πότε και με ποιο τίμημα ξεπερνιέται αυτό το όριο ; Αν, για παράδειγμα, η παραχώρηση κάποιων βραχονησίδων ή μικρονήσων από την λεγόμενη «γκρίζα ζώνη» συνοδευόταν (έντεχνα και μετά από κάποια «κρίση») από κάποια παχυλά οικονομικά πακέτα και από «εγγυήσεις για ειρήνη», τι θα ψήφιζε ο ανώνυμος Έλληνας όταν θα βρισκόταν αντιμέτωπος με την εθνική του συνείδηση μόνος πίσω από το παραβάν ;

 

 

Προσωπικά πιστεύω (αντίθετα με πολλούς, που όμως δεν τους αδικώ) ότι ο Έλληνας, με συντριπτική πλειοψηφία, δεν θα επέλεγε, αντί της ελευθερίας με πόλεμο, την ησυχία του και την καταναλωτική του ευχέρεια μέσω μίας ψευδεπίγραφης ειρήνης. Δεν θα «έδινε» κάτι από το «οικόπεδο» της πατρώας γης, σαν να ήταν προσωπική του ιδιοκτησία και όχι τμήμα της συλλογικής κληρονομιάς των προγόνων μας, που διατηρήθηκε και παραδόθηκε σε μας με θυσίες αίματος.

 

Κάποιοι έχουν αμφιβολίες, εγώ όμως πιστεύω ότι ο ανώνυμος Έλληνας είναι ακόμη πατριώτης, πολύ πιο πατριώτης από πολλούς πολιτικούς εκπροσώπους του. Και αυτή η ευαισθησία πρέπει να διαφυλαχθεί και να ενισχυθεί, αν επιθυμούμε την ιστορική μας επιβίωση και όχι την (αναπόφευκτη, αν συνεχίσουμε έτσι) αφομοίωσή μας σε ένα παγκοσμιοποιημένο ανθρώπινο συνοθύλευμα.

Και ποια είναι η έννοια της πατρίδας και του πατριωτισμού σήμερα ; Και με ποιο τρόπο οι πολιτικοί μας ταγοί διατηρούν την ευαισθησία μας γι’ αυτές τις έννοιες ;

Πιστεύω ότι για τους Έλληνες πατρίδα είναι το μέρος που γεννήθηκαν, εντάχθηκαν σε οικογένεια και σε κοινότητα, πήγαν σχολείο όπου διδάχθηκαν Ιστορία και γλώσσα, δούλεψαν και έθαψαν αγαπημένους νεκρούς. Και θεωρώ σαν πατριωτισμό την αγάπη και τη μέριμνα γι’ αυτήν την πατρίδα, με την ορθολογική οργάνωση και εύρυθμη λειτουργία θεσμών, δηλαδή φορέων και νομικών πλαισίων με κανόνες λειτουργίας τους, που στο σύνολό τους συγκροτούν αυτό που ορίζουμε σαν «Κράτος» και που διοικείται από τους αιρετούς μας εκπροσώπους, τους πολιτικούς μας ταγούς.

Το Κράτος επομένως δημιουργήθηκε από την συλλογική αγάπη προς την έννοια της πατρίδας και από την ανάγκη αποτελεσματικής υπηρέτησής της. Έτσι λογικό είναι να θεωρούμε ότι και η λειτουργία του πρέπει να έχει αυτόν τον προσανατολισμό. Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο και σε ποιο βαθμό ;

Γράφει γι’ αυτό με έκδηλη πικρία ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς : «Το ελληνώνυμο κράτος προξενεί στους πολίτες του ακατάπαυστα οργή, ντροπή, αηδία, πνιγμό … Κράτος τύραννος του πολίτη, βασανιστής, όχι υπηρέτης του όπως θα όφειλε. Το ενδεχόμενο νοσηλείας σε νοσοκομείο, εφιάλτης. Το σχολειό και το Πανεπιστήμιο των παιδιών του, σε παρακμιακή αθλιότητα αγιάτρευτη. Η αγορά όπου θα παλέψει για το ψωμί του, αρένα ληστρικής κερδοσκοπίας. Η δημοσιοϋπαλληλία εκβιάζει γκανγκστερικά για να «λαδωθεί». Όλα, τα πάντα, κάνουν τον πολίτη να νοιώθει αντίπαλος με τον τόπο του, αντίδικος με την «πατρίδα» του…».

Πολλοί θα συμφωνήσουν με τον καθηγητή Γιανναρά, επειδή δυστυχώς τα λόγια του επισημαίνουν κοινές μας τραυματικές εμπειρίες. Ποια είναι όμως η αιτία γι’ αυτό τον εκφυλισμό του Κράτους ;

Χρόνια τώρα ακούμε τους πολιτικούς μας να διακηρύσσουν ότι «δεν αμφισβητούμε τον πατριωτισμό κανενός». Πως εννοούν όμως τον πατριωτισμό και τι κάνουν για να διατηρήσουν ψηλά την αγάπη για την πατρίδα ; Είναι πατριωτισμός εκ μέρους τους να έχουν επιτρέψει τέτοιον εκφυλισμό του Κράτους και των θεσμών ;

Ο ανώνυμος Έλληνας πολίτης όμως, αν η πατρίδα κινδυνεύσει από τα αποτελέσματα αυτού του «πατριωτισμού», θα κληθεί να πολεμήσει για να την υπερασπίσει, ρισκάροντας τη ζωή του, και προσωπικά πιστεύω ακράδαντα ότι θα το κάνει κινούμενος από τον δικό του πατριωτισμό και παραμερίζοντας τις πικρίες του για μία πατρίδα που τον πληγώνει. Και πιστεύω ο πατριωτισμός αυτός είναι ευτυχώς πολύ πιο γνήσιος, άδολος και ανόθευτος από τον «πατριωτισμό» των πολιτικών μας.

Για να διεκδικήσουν οι πολιτικοί μας επάξια και χωρίς αμφισβήτηση τον χαρακτηρισμό του «πατριώτη», θα πρέπει στην υπηρέτηση της πατρίδας να κάνουν όχι απλές διορθωτικές παρεμβάσεις (που τις αποκαλούν «τομές» ενώ είναι απλή αγωγή επικοινωνιακής σκοπιμότητας για να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι), αλλά πραγματικές τομές, με την ιατρική έννοια του όρου : γίνεται διάγνωση της επικίνδυνης δυσλειτουργίας, όγκου ή αποστήματος, διαπιστώνεται η αναποτελεσματικότητα άλλης αγωγής και η απειλή μόνιμης αναπηρίας ή θανάτου και τότε λαμβάνεται και εκτελείται η απόφαση για την ανάληψη του ρίσκου της επέμβασης.

 

Η πραγματική τομή πονά, έχει κόστος και ρίσκο. «Τομή» στην άσκηση πολιτικής σημαίνει απόλυτη και συνεχής προσήλωση στη νομιμότητα και την ορθολογική διαχείριση των θεσμών, χωρίς παραχωρήσεις προς εξυπηρέτηση κομματικών ή άλλων ιδιοτελών συμφερόντων ή για την αποφυγή «πολιτικού κόστους». Σημαίνει ότι θα πρέπει, όποτε απαιτείται, να αποτολμούνται απολύσεις, πειθαρχικές ποινές, δημεύσεις περιουσιακών στοιχείων που αποκτήθηκαν με χρηματισμό, κατεδαφίσεις αυθαιρέτων, λογοδοσία και φυλακίσεις των φαύλων, όσο ψηλά και αν βρίσκονται.

 

Το πλέον κραυγαλέο παράδειγμα τομής που απαιτείται είναι, κατά την άποψή μου, η αυστηρή αξιολόγηση προσώπων και υπηρεσιών κάθε βαθμίδας στην ορθολογική διαχείριση των θεσμικών λειτουργιών του Κράτους. Οι δημιουργικές δυνάμεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και αξιοποιούνται, όταν οι θεσμοί προάγουν τους άριστους και όχι τους αρεστούς, όταν ελέγχουν τους ανεπαρκείς και όταν αποβάλουν σαν καρκινώματα τους επίορκους.

 

Η έλλειψη ενός τέτοιου αξιόπιστου συστήματος αξιολόγησης έχει ως άμεση συνέπεια την προσφορά γόνιμου εδάφους για την ανάπτυξη της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς στον δημόσιο βίο και στην υπηρέτηση των θεσμών, με κυριότερα θύματα τα θεμελιώδη κοινωνικά αγαθά της δημόσιας δωρεάν παιδείας και υγείας, της δικαιοσύνης και της δημόσιας ασφάλειας (και όχι μόνο αυτά).

 

Όταν νέοι π.χ. εκπαιδευτικοί (ή γιατροί) ξεκινούν με ενθουσιασμό και όνειρα για προσφορά και βλέπουν ότι δεν υπάρχουν ικανοποιητικές αμοιβές και συνθήκες άσκησης του λειτουργήματός τους, ότι παλαιότεροι συνάδελφοί τους είναι αδιάφοροι στην έδρα (ή στον δημόσιο φορέα υγείας) και επιδιώκουν «ιδιαίτερα» (ή «φακελάκια») προς ίδιον όφελος χωρίς καμία επίπτωση, τότε ποια κίνητρα θα έχουν για να υπηρετούν σωστά τον θεσμό της δημόσιας δωρεάν παιδείας (ή υγείας) ;

 

Πόσο θ’ αντέξουν οι δικαστικοί λειτουργοί, όταν το πολιτικό σύστημα και η δικηγορία εξάγουν τα προβλήματά τους στα δικαστήρια με μορφή χιλιάδων υποθέσεων (οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να έχουν επιλυθεί εξωδικαστικά) μετατρέποντας τους σε υπαλλήλους ενός στείρου γραφειοκρατικού συστήματος, όταν δεν παρέχονται παραδεκτές συνθήκες για την απονομή της Δικαιοσύνης, όταν τα ΜΜΕ λοιδωρούν την Δικαιοσύνη και υποκαθιστούν την απονομή της με τον πλέον απαράδεκτο τρόπο (που όμως «πουλάει» ανεβάζοντας την ακροαματικότητα), όταν συμβαίνουν συχνά πολιτικές παρεμβάσεις στο έργο της και κάποιες προαγωγές έχουν κομματικό χαρακτήρα ;

 

Πόσο θ’ αντέξουν στην ακεραιότητα οι υπάλληλοι στις Υπηρεσίες της Εφορίας, της Πολεοδομίας ή όποιων άλλων κρατικών υπηρεσιών, όταν το περιβάλλον τους επιβραβεύει την αναξιοκρατία και ανέχεται τη διαφθορά χωρίς επιπτώσεις;

 

Είναι εύκολο να λέγεται από αυτούς που καλούνται κάθε φορά να υπηρετήσουν την πατρίδα, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση των κοινών, ότι «δεν αμφισβητείται ο πατριωτισμός κανενός». Ακούγεται και ευχάριστα. Δυστυχώς όμως δεν αρκεί ο λεκτικός «πατριωτισμός». Αυτό που χρειάζεται η πατρίδα είναι πραγματικός πατριωτισμός στην υπηρέτηση των θεσμών σε όλες τα επίπεδα της κρατικής μηχανής.

 

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η λύση των θεσμικών μας προβλημάτων. Στον πραγματικό πατριωτισμό των πολιτικών μας ταγών, που θα τους οδηγήσει σε πραγματικές τομές.

 

Είθε … Οψόμεθα …

 

 

 

Ευστράτιος Ουζούνογλου

Ταξίαρχος ε.α.

 

 

 

Πηγές :

 

Άρθρο “Γιατί η αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων»” του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά στην «Επιφυλλίδα» της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» την Κυριακή 11 Οκτ 2009.

 

Άρθρο “Οι θεσμοί, οι άριστοι και οι αρεστοί” του καθηγητή Χαρίδημου Τσούκα στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» την Κυριακή 11 Οκτ 2009.

 

Άρθρο “Τομές : η φενάκη του πολιτικού λόγου” του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά στην «Επιφυλλίδα» της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» την Κυριακή 20 Σεπ 2009.

 

 

 

 

ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΗΧΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ

ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση