Περί δημοσίων προσώπων

 

Η Ιστορία, μέσα από την αξιολόγηση γεγονότων, προσώπων και σχέσεων, που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και μπορούν να αποτιμηθούν με μεγαλύτερη διαύγεια, μπορεί να μας διδάξει τα κριτήρια για την κατά το δυνατόν ορθότερη αξιολόγηση των δημοσίων προσώπων του παρόντος και του μέλλοντος.

 

Έτσι, αποτιμώντας τα πεπραγμένα δημοσίων προσώπων του παρελθόντος, μπορούμε με σχετική βεβαιότητα να δεχθούμε ότι ένα σύγχρονο δημόσιο πρόσωπο θα πρέπει να επιδιώκει να είναι χρήσιμο και όχι αρεστό.

Αυτό σημαίνει ότι δεν λειτουργεί «επικοινωνιακά», καλλιεργώντας την «εικόνα» του και κολακεύοντας το εκλογικό σώμα ή την κομματική του ιεραρχία. Αντίθετα, λειτουργεί με τη δύναμη που του δίνουν οι ηθικές του αρχές και αξίες, η ευγενής φιλοδοξία του για προσφορά στο κοινό καλό και οι γνώσεις του, που τον οπλίζουν με επιχειρήματα για την επίτευξη των στόχων που θέτει.

Διαχειρίζεται τα κοινά με εντιμότητα, ευθύτητα και νοικοκυροσύνη, γνωρίζοντας ότι μόνο μία ακμαία οικονομία μπορεί να παράγει και να αναδιανείμει πλούτο, που όμως δεν είναι αυτοσκοπός αλλά το μέσον για την προάσπιση και προαγωγή των συλλογικών αγαθών, όπως η εθνική άμυνα, η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική πρόνοια και δικαιοσύνη, η προστασία του περιβάλλοντος κ.λ.π..

Μελετά μοντέλα άλλων προηγμένων χωρών όχι τόσο για τα επιτεύγματά τους, όσο για τις αξίες που τα παρήγαγαν, ώστε να βελτιώνεται σαν άνθρωπος και πολίτης και να είναι αποτελεσματικότερος στο έργο του σαν δημόσιο πρόσωπο.

Ο ορθολογισμός, η φιλοπονία, η (αυτο)πειθαρχία και ο σεβασμός στους θεσμούς δεν προέρχονται από νόμους και διατάγματα, αλλά από μακροχρόνια αξιακά συστήματα που καλλιεργούν αξίες, όπως η φιλοπατρία, η εντιμότητα και η αίσθηση του δικαίου.

Οι θεσμοί, με τη σειρά τους, πρέπει να λειτουργούν «αυτονομημένοι» από κομματικές σκοπιμότητες και άλλα συμφέροντα, ώστε να παρέχουν στην κοινωνία μία «συλλογική ευφυΐα», που θα θέτει κανόνες : άρχοντες και αρχόμενοι διαπνέονται από κοινές αξίες και εκπαιδεύονται σε «αυτο-πειθαρχημένες συμπεριφορές».

Ο ελληνικός δημόσιος βίος ενσωματώνει άραγε τέτοιου είδους προβληματισμούς ή μήπως το κύριο μέλημα των περισσότερων εκπροσώπων του είναι το πώς θα αποσπάσουν, πελατειακά ή «επικοινωνιακά», την ψήφο μας, ώστε απλά να καρπωθούν την εξουσία ;

Προσωπικά, έχω την εντύπωση ότι το βαθύτερο πρόβλημα στην πατρίδα μας είναι δύο βασικά σφάλματα που κάνουμε στην αντιμετώπιση των κοινών μας προβλημάτων : η απαξίωση των θεσμών και η ανοχή της παρανομίας, με άμεσες συνέπειες τον κομματισμό, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά και όσα αυτά συνεπάγονται.

Και κάποτε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό το πρόβλημα, ώστε να οδηγηθούμε στη λύση του. Το οφείλουμε στα παιδιά μας και στις γενιές που ακολουθούν.

 

 

Ευστράτιος Ουζούνογλου

Ταξίαρχος ε.α.

 

 

 

Πηγή : Άρθρο “Statesmen και Πολιτικάντηδες” του καθηγητή Χαρίδημου Τσούκα στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» την Κυριακή 13 Σεπ 2009.

 

 

ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΗΧΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ

ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση