28η Οκτωβρίου στο χωριό

Φέτος, αντί να γιορτάσω την Εθνική μας Επέτειο του ΟΧΙ στην Αθήνα, όπως συνήθως, είπα να πάω στο χωριό μου στην όμορφη Νάξο μας, το Σαγκρί, και να βιώσω την εορταστική ατμόσφαιρα εκεί. Έτσι κι αλλιώς ο εορτασμός στην πόλη έχει καταντήσει για μένα τυπικός και ανούσιος και δεν μου προσφέρει τίποτα. Στο χωριό όμως με περίμενε μία μεγάλη έκπληξη …

 

 

 

Πάντα πίστευα ότι οι Εθνικές Επέτειοι πρέπει να εορτάζονται πρώτα και πάνω απ’ όλα σαν μνημόσυνα στη μνήμη εκείνων που πλήρωσαν τα πιο υψηλά τιμήματα για να υπάρχουμε εμείς σήμερα σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο.

‘Ετσι λοιπόν, μόλις άκουσα την καμπάνα της εκκλησίας του χωριού, ξεκίνησα για να εκτελέσω αυτό που θεωρώ σαν ελάχιστο χρέος μου στις ψυχές των πατέρων μας. Όμως ο δρόμος ήταν έρημος και προβληματίστηκα : και στο χωριό αδιαφορία ;

Όταν όμως μπήκα στην εκκλησία, η εικόνα άλλαξε !

Όλο το χωριό ήταν εκεί, όσοι τουλάχιστον μπορούσαν να περπατήσουν, και μαζί τα παιδιά του σχολείου με τη σημαία τους και τους δασκάλους τους από κοντά. Και όλοι παρακολουθούσαν ευλαβικά τη δοξολογία και το τρισάγιο (χωρίς τα συνήθη κουτσομπολιά οι μεγαλύτεροι ή τις συνήθεις αταξίες και δυστροπίες τα παιδιά).

Όταν τελείωσε η λειτουργία, εκφωνήθηκε ο πανηγυρικός της ημέρας από μία νεαρή δασκάλα, γόνο του χωριού, που βρήκε την ευκαιρία για ένα ακόμη μάθημα και όχι για πομπώδεις και ανούσιες εκφράσεις. Και όλοι (παπούδες, γιαγιάδες, γονείς και κυρίως τα παιδιά) παρακολουθούσαν προσεκτικά …

Και ακόμα προσεκτικότερα και με ιδιαίτερη συγκίνηση παρακολούθησαν τα λόγια ενός γέροντα παλαίμαχου χωριανού, που απέδωσε φόρο τιμής στους συμπολεμιστές του.

Μετά την εκκλησία, όλο το χωριό μαζεύτηκε στο Ηρώο, δίπλα από το σχολείο (σημαίνει άρα κάτι αυτό ;), όπου στη μνήμη των πεσόντων έγινε τρισάγιο από τον ιερέα του χωριού και κατατέθηκαν στεφάνια από τον κοινοτικό εκπρόσωπο, από τους παλαίμαχους του χωριού και από τα παιδιά του σχολείου.

Και αμέσως μετά ξεκίνησε επί τόπου η λιτή γιορτή : όλα τα παιδιά (15 του δημοτικού και 4 του νηπιαγωγείου) εκεί στο Ηρώο, μπροστά στο μνημείο των προγόνων τους και μπροστά σε όλους τους χωριανούς είπαν τα ποιήματα που είχαν ετοιμάσει με τις οδηγίες των δασκάλων τους. Και εκεί ακριβώς ολοκληρώθηκε η ουσία της επετείου !

Τα παιδιά, που κάτω από άλλες συνθήκες δεν μπορούν να τα μαζέψουν ούτε οι δασκάλες τους και συχνά ούτε οι μανάδες τους, περίμεναν φρόνιμα και με ολοφάνερο σεβασμό τη σειρά τους για ν’ απαγγείλουν το ποίημα που είχαν ετοιμάσει. Και όταν κόμπιαζαν (γεμίζοντάς μας με τρυφερά συναισθήματα) οι δασκάλες ήταν εκεί δίπλα τους για να τα βοηθήσουν να συνεχίσουν. Και όλα συνέχιζαν μέχρι το τέλος ! Και όλοι εμείς εκεί δίπλα τους συγκινημένοι και περήφανοι για τα παιδιά αυτά χειροκροτούσαμε κάθε φορά επευφημώντας …

Ο ουρανός των Κυκλάδων ήταν βαρύς από το πρωί και καθώς τελείωνε η γιορτή άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες. Τα παιδιά ολοκλήρωσαν απτόητα τη γιορτή τους («σιγά μη λειώσουμε … ! » σχολίασε σκωπτικά κάποιες ανήσυχες κινήσεις ο ζωηρός Άγγελος – ή μήπως ήταν ο Γιάννης 😉 και τότε άρχισε να βρέχει για τα καλά. Κανένα πρόβλημα …

Όλο το χωριό μπήκε στο σχολείο, όπου είχαν ετοιμαστεί κεράσματα από την κοινότητα, και ο εορτασμός της ημέρας έκλεισε με ανταλλαγή αναμνήσεων και εντυπώσεων και με πειράγματα μεταξύ των χωριανών και των παιδιών. Μόλις πέρασε η βροχή, άρχισαν σιγά-σιγά να επιστρέφουν στα σπίτια τους.

Η αφήγησή μου είναι πολύ φτωχή, για να περιγράψει την ένταση στα συναισθήματα που μου γέννησε αυτή η εμπειρία :

Ευγνωμοσύνη και σεβασμό για τους ηρωικούς νεκρούς μας και για τον παλαίμαχο γέροντα χωριανό, που σέρνοντας τα βήματά του ανέβηκε στο βήμα της εκκλησίας για ν’ αποδώσει τον φόρο τιμής στους συμπολεμιστές του …

Τρυφερότητα για τα παιδιά και νοσταλγία για τα δικά μου μαθητικά χρόνια, τότε που κι εγώ βρισκόμουν στη θέση των παιδιών αυτών και, χωρίς να καταλαβαίνω απόλυτα το γιατί, ένοιωθα σεβασμό και δέος και προσπαθούσα, ακριβώς όπως κι αυτά, να δείξω τον καλύτερό μου εαυτό …

Σεβασμό και θαυμασμό για τους δασκάλους των παιδιών και την ολοφάνερη επιτυχία στο έργο τους.

Πάνω απ’ όλα όμως ένοιωσα περήφανος για τις ρίζες αυτής της μοναδικής Πατρίδας, που στα χωριά της οι Έλληνες δεν ξεχνούν και δεν αλλοτριώνονται και όλοι μαζί βιώνουν την Ιστορία μας και περνούν από γενιά σε γενιά τις αιώνιες αξίες μας !

ΚΑΙ ΜΕ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ Η ΕΛΠΙΔΑ … !

 

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση