Πολιτική και Διαφάνεια

Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση είχε προεκλογικά δεσμευτεί (όπως και η προηγούμενη) ότι θα θέσει σαν ύψιστη προτεραιότητά της την καταπολέμηση της διαφθοράς και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας στην πολιτική. Και σαν πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ετοιμάζεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδιο για την θεσμοθέτηση της διαφάνειας στη διαχείριση των κοινών. Αλλά…

 

 

Μήπως πρόκειται για έναν ακόμη νόμο, από αυτούς που συνήθως ψηφίζονται όχι για να εφαρμόζονται, αλλά για να παρέχουν πολιτικό άλλοθι στους ηθικούς αυτουργούς της διαφθοράς ;

Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο παρουσιάστηκε από τον αρμόδιο Υπουργό την 13-12-2009 σε ανοικτή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου υπό τον Πρωθυπουργό της χώρας και προβλέπει ότι όλοι οι φορείς του Δημοσίου θα υποχρεούνται να αναρτούν στο Διαδίκτυο όλες τις αποφάσεις, τις διοικητικές πράξεις και τις δαπάνες, προκειμένου (όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Πρωθυπουργός) ο κάθε πολίτης να έχει ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να γνωρίζει ποιος αποφασίζει να εκταμιεύσει πόσα και για ποιό λόγο από τα δημόσια ταμεία.

Αυτό ακούγεται όμορφο ! Τόσο όμορφο και ελπιδοφόρο, που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποτε θα γίνει και πραγματικότητα ! Και αυτή η δυσπιστία προκαλείται από ιστορικό προηγούμενο. Η ελληνική νομοθεσία βρίθει από παρόμοιους ελπιδοφόρους νόμους, οι οποίοι αν εφαρμόζονταν όχι μόνο θα είχαν αποσοβήσει την κατάσταση διάλυσης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, αλλά θα την είχαν οδηγήσει και σε ζηλευτή θέση μεταξύ των άλλων χωρών.

Αντιθέτως όμως, η πολυνομία (και μάλιστα νόμων που συχνά αλληλο-αναιρούνται) δυσχεραίνει τη λειτουργία ελέγχου και απονομής του δικαίου, δίνοντας τη δυνατότητα στους υστερόβουλους να καλύπτουν τις ανομίες τους με πέπλα νομιμότητας. Κι έτσι τελικά το δημόσιο χρήμα διασπαθίζεται, η διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό είναι κοινός τόπος και κανένας επίορκος δημόσιος λειτουργός (αιρετός ή διορισμένος) δεν έχει καμία ουσιαστική επίπτωση, που να ικανοποιεί την αίσθηση του δικαίου.

Κάτι αντίστοιχο φοβάμαι ότι θα συμβεί και με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο. Η ιδέα είναι σωστή και φιλόδοξη, η εφαρμογή της όμως θα πρέπει να ξεφύγει από την πεπατημένη, αν είναι επιθυμητή πράγματι η ανατροπή της κατάστασης που ντροπιάζει την Ιστορία, τον Πολιτισμό και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων.

Ειδικότερα, φοβάμαι ότι :

Θα εκδοθεί πλήθος εγκυκλίων διατάξεων και αποφάσεων, για την εφαρμογή του Νόμου στις λεπτομέρειές του, με ορατό τον κίνδυνο αποδυνάμωσης ή και αποπροσανατολισμού της ιδέας που γέννησε αυτό το Νόμο, όπως έχει συμβεί με πλείστους άλλους Νόμους.

Δεν θα προβλεφθούν επαρκείς ασφαλιστικές δικλείδες σε τεχνικό επίπεδο (λογισμικό φιλικό στη χρήση από τους πολίτες, εύχρηστες μηχανές αναζήτησης στοιχείων, αυστηρά ελεγχόμενη διαδικασία αξιόπιστης ενημέρωσης των αρχείων, υψηλά επίπεδα ασφάλειας εναντίον κυβερνο-επιθέσεων εξουδετέρωσης ή αλλοίωσης των δεδομένων κ.λ.π.),

Δεν θα προβλεφθούν σε νομικό επίπεδο και με απόλυτη σαφήνεια η απόδοση ευθυνών και η επιβολή (με εκτενή δημοσιότητα) αντίστοιχων αυστηρών ποινών στους παραβάτες κάθε επιπέδου, από τον απλό χειριστή του ειδικού τμήματος μέχρι τον εκδίδοντα την απόφαση.

Στη θητεία μας ως Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού διδαχθήκαμε ότι διαταγή, της οποίας η εκτέλεση δεν ελέγχεται, είναι προτιμότερο να μην εκδίδεται, επειδή η ανεξέλεγκτη ύπαρξή της μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στη διεξαγωγή της Υπηρεσίας. Ο έλεγχος εκτέλεσης των διαταγών εφαρμόζεται συνεχώς και σε όλα τα επίπεδα Διοικήσεως χωρίς εξαίρεση και η επιβολή ποινών (ακόμη και οικονομικών, αν υπάρχει οικονομική ευθύνη) σε συνδυασμό με την απονομή ηθικών αμοιβών είναι τα βασικά εργαλεία ελέγχου και απονομής του δικαίου.

Αυτό όμως διδάσκεται και εφαρμόζεται μόνο (δυστυχώς) στις Ένοπλες Δυνάμεις και όχι στον υπόλοιπο κρατικό μηχανισμό. Γιατί άραγε ; Είναι μήπως «φασιστική» πρακτική που προσβάλει την ελευθερία των κρατικών λειτουργών και την έννοια της Δημοκρατίας ; Και με ποια άλλη πρακτική μπορεί να επιβληθεί η εφαρμογή των Νόμων, αν όχι με τον έλεγχο της τήρησής τους και την παραδειγματική τιμωρία όχι μόνο των παρανομούντων, αλλά και αυτών που γνωρίζουν και ανέχονται την παρανομία ;

Μέχρι σήμερα, μόλις κάποια δικαστική έρευνα για παρανομίες στη διαχείρηση των κοινών «ακουμπήσει» πολιτικό πρόσωπο, η έρευνα της δικαιοσύνης σταματά και ο φάκελος κατατίθεται στη Βουλή. Οι Υπουργοί και Υφυπουργοί καλύπτονται από βουλευτική ασυλία και κάθε παρασπονδία «τακτοποιείται» με την ανάληψη (σπανιότερα) ή την απόδοση (συχνότερα) της «πολιτικής ευθύνης», χωρίς καμία άλλη επίπτωση, ενώ τα διορισμένα κομματικοποιημένα υψηλόβαθμα στελέχη του κρατικού μηχανισμού καλύπτονται πίσω από την «πολιτική ευθύνη» των εκλεγμένων προϊσταμένων τους.

Αν αυτό δεν αλλάξει, τότε οποιοσδήποτε θεσμός περί διαφάνειας είναι διάτρητος και μόνο άλλοθι σε περισσότερη αδιαφάνεια και διαφθορά μπορεί να προκαλέσει. Ειδικά αν ο θεσμός αυτός υπηρετείται με χρήση τεχνολογίας και τεχνογνωσίας που δεν είναι αντιληπτά από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Αν η πολιτική μας ηγεσία θέλει να πείσει ότι έχει ειλικρινή πρόθεση να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του χρεοκοπημένου και επικίνδυνου για την Πατρίδα πολιτικού μας συστήματος και να υπηρετήσει με αρχές και αξίες, προωθώντας αποτελεσματικά τη διαφάνεια και χωρίς να κρύβει τίποτα, τότε θα πρέπει πρώτα να αποδεχθεί για τον εαυτό της την επιταγή του Συντάγματος περί ισονομίας όλων των πολιτών, καταργώντας την βουλευτική ασυλία.

Και ένα πειστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα ήταν να προβλεφθεί στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο η αυτεπάγγελτη άρση της βουλευτικής ασυλίας για την πολιτική ηγεσία που θα παραβεί ή θα ανεχθεί την παράβαση των κανόνων διαφάνειας που θα θεσμοθετούνται με το νομοσχέδιο αυτό. Και να προβλέπονται κυρώσεις που να καλύπτουν από κάθειρξη και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων μέχρι δήμευση οικογενειακής (και όχι μόνο προσωπικής) περιουσίας.

Αλλιώς δεν μιλάμε για θεσμοθέτηση της διαφάνειας στον δημόσιο βίο, αλλά για έναν ακόμη εμπαιγμό των Ελλήνων από τους πολιτικούς του ηγέτες, αυτή τη φορά με νέο πολιτικό και επικοινωνιακό πρόσωπο και με την εισαγωγή της σύγχρονης τεχνολογίας σαν νέου εργαλείου εξαπάτησης των πολιτών.

Η κοινή λογική λέει ότι όποιος πραγματικά αγαπά και υπηρετεί πιστά αυτή την υπέροχη Πατρίδα δεν φοβάται κανέναν, επειδή την υπηρετεί με βάση τις αξίες που του έχει κληρονομήσει και δεν έχει τίποτα να κρύψει. Και η προσωπική μου λογική δεν μπόρεσε ποτέ να αντιληφθεί τον τρόπο, με τον οποίο η βουλευτική ασυλία έχει μέχρι σήμερα προσφέρει στο κοινό καλό.

Αυτή επομένως πιστεύω ότι είναι η πρόκληση : Θεσμοθέτηση της διαφάνειας με ταυτόχρονη άρση της βουλευτικής ασυλίας, σε περίπτωση καταστρατήγησής της.

Υπάρχει πράγματι η πολιτική βούληση για απάντηση σ’ αυτήν την πρόκληση ;

Οψόμεθα…

Ευστράτιος Ουζούνογλου

Ταξίαρχος ε.α.

ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΗΧΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ

ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση