Ο Έλληνας

 

Ένα απόγευμα πίνοντας καφέ με τον αγαπημένο φίλο και συμμαθητή Χρήστο Τσιμέκα στο σπίτι του και συζητώντας, καταλήξαμε – δεν θυμάμαι πώς – να μιλάμε για τους γονείς μας, τις ιδιαίτερες πατρίδες τους και τη ζωή τους. Και ο Χρήστος σηκώθηκε κάποια στιγμή, πήγε στη βιβλιοθήκη του και μου έφερε ένα βιβλίο.

 

Με σεμνότητα μου είπε ότι το είχε γράψει ο πατέρας του, και με την χαρακτηριστική του γενναιοδωρία έγραψε αφιέρωση στο πρόσωπό μου και μου το χάρισε. Ήταν το βιβλίο «ΤΑ ΔΩΡΙΚΑ», γραμμένο από τον (συνταξιούχο ?) δάσκαλο Βασίλειο Τσιμέκα.

Το βιβλίο αυτό δεν κυκλοφορεί στο εμπόριο, αλλά συντάχθηκε και εκδόθηκε το 2002 σε περιορισμένα αντίτυπα με προσωπική δαπάνη του γέροντα δάσκαλου (85 ετών σήμερα). Τα αντίτυπα αυτά διανέμονται από τον ίδιο σαν προσφορά όπου εκείνος κρίνει ότι αξίζει, σε μία προσπάθειά του να αφήσει παρακαταθήκη τα αποτελέσματα της πολύχρονης έρευνάς του για τη Δωρική γη και την ιστορία της από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, για τους ανθρώπους της, τη ζωή και τις παραδόσεις τους.

Με μία μοναδική σπιρτάδα πνεύματος και με γλαφυρό ύφος η εύστοχη πένα ενός κλασσικού Έλληνα δάσκαλου, του κατά συνείδηση και όχι κατ’ επάγγελμα δάσκαλου, ξεδιπλώνει όλη του την αγάπη για την πατρίδα του, την ιστορία της και τους ανθρώπους της.

Διαβάζοντάς το και πριν καλά-καλά το τελειώσω, μου γεννήθηκε η πεποίθηση ότι ο δάσκαλος Βασίλειος Τσιμέκας με αυτό το βιβλίο του παραδίδει σε μας τους νεότερους, αρκετά χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του, ένα από τα σπουδαιότερα ίσως μαθήματα της διδασκαλικής του καριέρας (που για τον ίδιο φαίνεται να συνεχίζεται) : Η αγάπη για την πατρίδα, την ιστορία της και τους ανθρώπους της είναι πηγή έμπνευσης για τους μεγαλύτερους και βασικός τους στόχος πρέπει να είναι η μετάδοση της αγάπης αυτής στους νεότερους. Μόνο έτσι εξασφαλίζεται η πατρίδα στο διάβα της Ιστορίας.

Δείχνει επίσης το δρόμο στους νεότερους δασκάλους, διδάσκοντας έμπρακτα ότι ο πραγματικός δάσκαλος δεν συνταξιοδοτεί τον εαυτό του ποτέ, αλλά ερευνά και διδάσκει μέχρι τέλους με κινητήρια δύναμη την αγάπη για τους μαθητές του και γι’ αυτό που κάνει και με στόχο να τους εμπνεύσει την αγάπη για την πατρίδα και τους ανθρώπους της, θέτοντας το όποιο προσωπικό όφελος σε δεύτερη μοίρα.

Κλείνοντας με σεβασμό αυτό το σχόλιο-αφιέρωμα στο δάσκαλο Βασίλειο Τσιμέκα και το βιβλίο του «ΤΑ ΔΩΡΙΚΑ», ας με συγχωρέσει, αλλά δεν μπορώ ν’ αντισταθώ στον πειρασμό να παραθέσω αυτούσιο από την σελ.114 τον βραβευμένο σε διεθνή διαγωνισμό ορισμό του Έλληνα, όπως τον έδωσε ο φιλέλληνας Αμερικανός δικαστής Νίκολας Κέλλυ και όπως τον μνημονεύει σ’ ένα επί μέρους μάθημα αυτοκριτικής με αναδρομή στις ιστορικές μνήμες ο συγγραφέας :

 

«Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης Ιστορίας, ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος των περιστάσεων, αν και η διανοητική του άποψη κατέχει τα πρωτεία.

Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά και γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής.

Έχτισε τον Παρθενώνα και, αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος ερίδων.

Ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει.

Θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει.

Υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδικάσει.

Γέννησε τον Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει.

Έχτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει.

Έφερε το ’21 για να το διακυβεύσει.

Δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει.

Τριπλασίασε την Ελλάδα και παρά λίγο να τη θάψει.

Κόπτεται τη μισή στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισή γι’ αυτόν που αρνιέται το ψέμα.

Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, εγωπαθές και σοφόμωρο ο Έλληνας.

Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον και αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε!»

 

Δάσκαλε, σ’ ευχαριστούμε και ο Θεός να σ’ έχει καλά.

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση